ADELINE PEYSKENS




 

†††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††



VLAANDEREN ZENDT ZIJN DOCHTERS UIT

 

 

Rik Daze heeft ze te Nazareth met licht geschreven: HelŤne Janssens, Adeline Peyskens, lrma De Clercq. Op 9 februari is lrma De Clercq definitief uit IsraŽl teruggekeerd. Ze woont nu te Brussel in het goede huis van de "zusters van de armen". Veertig jaren heeft ze omwille van Christus liefdevol gezorgd voor Arabische en Joodse mensen in IsraŽl. Met andere "medewerksters van het apostolaat-auxiliaires de l'apostolat", zoals Marguerite Maurice, Yvette Mestivier, dokter Anne Duives, Rosa Engels, Maria Junckersdorf, Anna Moens, Renťe Geldhof, Therese Bacchus, Maria Deulen. Velen, zoals HelŤne Janssens zijn naar Gods hemel. Adeline Peyskens is nog in Nazareth.

Toen de joodse terroristen in 1948 de Palestijnen wegjoegen uit hun land, vluchtte aartsbisschop Georges Hakim met zijn volk mee naar Libanon. De lsraŽlische "wet van de niet terugkeer" verbood alle weggejaagde gevluchte Palestijnen terug te keren naar hun huis; huis en grond werd eigendom van de staat. Het Vatikaan drong aan dat de bisschop zou terugkeren. Zonder bisschop geen Kerk. De nieuwe staat IsraŽl dong naar de erkenning door het Vatikaan. Daarom kreeg aartsbisschop Georges Hakim toelating. In 1949 keerde hij terug naar Galilea met een groep Arabische weeskinderen. Hij vroeg aan Helene Janssens om voor de kleine jongens te zorgen. Dat was 1950. In Arissa leerde ze Arabisch. In 1951 kwam Adeline Peyskens. In 1953 kwam de verpleegster lrena De Clercq.

In de bibliotheek van mijn vader staat een boek dat ik als jonge vrouw ooit verslonden heb: Vlaanderen zendt zijn zonen uit. Auteur is Mgr. Cruysberghs, de uitgever Davidsfonds, 1952. De titel van het boek kreeg voor mij een nieuwe invulling toen we vorig jaar in het Heilig Land enkele Vlaamse vrouwen ontmoetten, die in stilte en drukte van het dagelijks bestaan getuigen van Gods' bekommernis om mensen en van een wereldwijde beleving van het Evangelie.††

In Nazareth, in"haar" seminarie, een middelbare school, hadden we een boeiend gesprek met Adeline Peyskens. Reeds 48 jaar is ze in Palestina/IsraŽl. Je moet haar horen vertellen! Adeline kwam gezond uit het sanatorium te Sijsele, als oud-Kajotster en medewerkster van het apostolaat bereidde zich voor om de kerk te dienen in Afrika, maar werd door de bisschop van het oorlogsgebied Palestina geroepen om jonge vluchtelingen en wezen op te vangen. Jonge vrouwen uit Vlaanderen vertrokken naar het Midden-Oosten, onder impuls van bisschop Kerkhofs van Luik, toen nog ťťn bisdom met Hasselt en van de andere bisschoppen zelfs met een nationale groep van Kardinaal E.J. Van Roey "Red Palestina"!

Vanuit het bisdom Luik/Hasselt wordt de solidariteitsgroep "Vrienden van Galilea" gesticht, in antwoord op de hulpgroep van aartsbisschop Georges Hakim, op bezoek in Luik, Hasselt, Mechelen , Brugge, Brussel. Adeline stapt van het schip te Haifa op 13 augustus 1951. Daar in de baai bij de Middellandse Zee leeft ze vijf jaar met verweesde kinderen. Soms waren de ouders zo arm dat ze hun kind afstonden. En dan naar Nazareth. Tabed plant er een hotel, nu gekend als "Grand New Hotel". De apostolische nuntius Silvio Oddi bemoedigde de aartsbisschop Hakim om een seminarie te beginnen voor nieuwe Palestijnse priesters. In 1955 wordt op deze berg van de bisschop, Djebel Mutran, de eerste steen gelegd van wat gebouw na gebouw zal groeien tot het Sint-Jozefsseminarie, college en klein-seminarie. Adeline heeft de kampeerperiode meegemaakt, geen vensters, geen stromend water, geen elektriciteit. Langs een ezelswegje water en voedsel naar boven halen. Matrassen komen uit BelgiŽ, dank zij Bekaert. Het was de moeilijkste tijd, zegt Adeline, maar de schoonste! De zon zien opgaan achter de Taborberg, mensen in de zon zetten. De berg van de bisschop veranderde van aanschijn. In de buurt bouwde de franse priester Paul Gauthier met zijn "gezellen van de schrijnwerker Jozef" betaalbare woningen voor Arabieren, christenen en moslims. Heel veel internen, twee diensten in de eetzaal, oorspronkelijk alleen jongens, nu jongens en meisjes, christenen en moslims, een duidelijk katholiek college.

Christelijke ťn islamfeesten worden gevierd, zoals toen met Arabische dansen en liederen, het gedenken van hun Arabische cultuur. In de feestzaal hebben ze een groot hart getekend met kruis en halve maan. Programma's worden opgezet om joodse jongeren te ontmoeten, zelfs internationaal in de Verenigde Staten van Amerika.

Het internaat is nu fraai omgebouwd tot pelgrimshuis. We hebben er van genoten tijdens onze bedevaart 1998. Adeline heeft er ons verleid over de Synode, over de gezamenlijke retraite van Melkitische, Maronitische en Latijnse priesters, over de blije samenkomst op de vooravond van Pinksteren 1998, hoe Arabische en Hebreeuwse christenen samen liturgie hebben gevierd in de basiliek van Nazareth. Priester Emile Shoufani heeft daar veel voor gedaan. Adeline geeft ons ter overweging mee: "Als daar 12 apostelen tussen staan, is er nieuw leven in IsraŽl!"

 

Dank u, Adeline, Kerk-Moeder in Galilea, bemoedigende getuige voor vele pelgrims, zoals wij.

Els Hendrickx - Uit 'Nieuws uit Galilea', maart 1999.



 


Terugkeren naar de homepage van de Vrienden van Galilea

 


Laatst bijgewerkt op 8 april 2004 door Renaat DE PAEPE